Wyobraź sobie, że każdego ranka budzisz się i nie wiesz, kim jesteś.
Nie pamiętasz swojego domu. Nie rozpoznajesz mężczyzny śpiącego obok Ciebie. Nie wiesz, co wydarzyło się wczoraj. A przede wszystkim nie masz pewności, czy osoby, które mówią Ci, jaka jest Twoja przeszłość, rzeczywiście mówią prawdę.
Właśnie na tym pomyśle opiera się film „Zanim zasnę”.
To thriller psychologiczny z Nicole Kidman w roli Christine – kobiety, która na skutek wydarzeń sprzed lat cierpi na poważne zaburzenia pamięci.
I od pierwszych minut pojawia się pytanie:
Komu można zaufać, kiedy nie można zaufać własnej pamięci?
Każdy dzień zaczyna się od początku
Christine budzi się rano i nie wie, gdzie jest.
Mężczyzna obok niej przedstawia się jako jej mąż. W łazience znajduje zdjęcia i informacje, które mają jej przypomnieć, kim jest i jak wygląda jej życie.
Kobieta wie, że ma problem z pamięcią, ale nie pamięta samego momentu, w którym straciła możliwość zapamiętywania nowych wydarzeń.
Jest jednak ktoś, kto próbuje jej pomóc.
Psychoterapeuta dr Nash proponuje, aby zaczęła prowadzić coś w rodzaju pamiętnika wideo. Christine nagrywa informacje o swoim dniu, swoich odkryciach i tym, czego dowiedziała się o własnej przeszłości.
Każdego kolejnego ranka musi zaczynać od początku.
Ogląda nagranie.
Przypomina sobie.
I próbuje zrozumieć własne życie.
Pamięć okazuje się tutaj czymś więcej niż wspomnieniami
To właśnie ten element filmu najbardziej mnie zainteresował.
Zwykle traktujemy pamięć jako coś oczywistego.
Pamiętamy, gdzie mieszkamy. Pamiętamy najbliższych. Pamiętamy swoje dzieciństwo, ważne wydarzenia, ludzi, których spotkaliśmy.
Christine tego wszystkiego nie może być pewna.
A skoro nie pamięta, nie może również samodzielnie zweryfikować informacji, które otrzymuje od innych.
I tutaj film zaczyna robić się naprawdę niepokojący.
Bo człowiek pozbawiony pamięci staje się niezwykle zależny od osób, które mają dostęp do jego historii.
Jeżeli ktoś powie Ci: „Jesteś moim mężem”, skąd masz wiedzieć, że rzeczywiście nim jest?
Jeżeli ktoś opowie Ci, co wydarzyło się kilka lat temu, jak możesz sprawdzić, czy mówi prawdę?
Nie wszystko jest takie, jak się wydaje
Nie chcę zdradzać najważniejszych wydarzeń, bo właśnie odkrywanie kolejnych elementów historii jest największą przyjemnością podczas oglądania.
W pewnym momencie Christine zaczyna zauważać nieścisłości.
Informacje, które otrzymuje, nie zawsze się ze sobą zgadzają.
Pojawiają się pytania.
A wraz z nimi coraz większe poczucie zagrożenia.
Film umiejętnie wykorzystuje sytuację bohaterki. Widz również nie może być pewien, komu wierzyć.
Kiedy Christine coś odkrywa, za chwilę pojawia się kolejna wątpliwość.
Czy rzeczywiście sobie coś przypomniała?
Czy może ktoś próbuje wpłynąć na jej pamięć?
Czy człowiek, który powinien być jej najbliższy, rzeczywiście chce jej pomóc?
I właśnie dlatego „Zanim zasnę” ogląda się z rosnącym napięciem.
Nicole Kidman bardzo dobrze pasuje do tej roli
Nicole Kidman jako Christine wypada bardzo przekonująco.
Jej bohaterka jest delikatna, zagubiona i niepewna, ale jednocześnie zaczyna pojawiać się w niej coraz większa determinacja.
Podobało mi się szczególnie to, że nie jest przedstawiona wyłącznie jako bezradna ofiara.
Christine się boi, ale mimo tego próbuje odzyskać kontrolę nad własnym życiem.
A przecież jej sytuacja jest wyjątkowo trudna.
Nie może wrócić do wspomnień, kiedy tylko chce.
Nie może rano powiedzieć: „Wczoraj przecież o tym rozmawialiśmy”.
Każdy dzień jest dla niej trochę jak życie od początku.
Co mi się podobało?
Przede wszystkim pomysł.
Podoba mi się również atmosfera filmu. Jest spokojna, momentami wręcz klaustrofobiczna, a napięcie budowane jest bardziej przez niepewność niż przez spektakularną akcję.
To film, w którym cały czas zadajemy sobie pytanie:
„Czy ona może mu ufać?”
I właśnie ta niepewność jest jego największą siłą.
Podobało mi się również pokazanie zależności człowieka od innych osób w sytuacji, kiedy traci on dostęp do własnej przeszłości.
Czy film ma wady?
Oczywiście.
Momentami fabuła staje się trochę przewidywalna, a niektóre rozwiązania można wcześniej przewidzieć.
Nie jest to również thriller, który pędzi od pierwszej do ostatniej minuty.
Jego siłą jest raczej atmosfera i stopniowe odkrywanie prawdy.
Jeżeli ktoś oczekuje dynamicznego filmu pełnego zwrotów akcji, może poczuć niedosyt.
Mnie jednak ten spokojniejszy sposób prowadzenia historii odpowiadał.
Najbardziej przerażająca jest utrata kontroli
Po obejrzeniu filmu zostało ze mną jedno pytanie.
Co by było, gdybym pewnego dnia obudziła się i nie wiedziała, komu mogę zaufać?
Nie pamiętała, co robiłam wczoraj.
Nie pamiętała, komu powiedziałam coś ważnego.
Nie wiedziała, czy człowiek stojący obok mnie rzeczywiście jest tym, za kogo się podaje.
To właśnie sprawia, że „Zanim zasnę” działa nie tylko jako thriller.
Dotyka czegoś znacznie bardziej podstawowego – naszej potrzeby posiadania własnej historii.
Bo pamięć to przecież nie tylko wspomnienia.
To również odpowiedź na pytanie:
„Kim jestem?”
Moja ocena: 8/10
„Zanim zasnę” to ciekawy, niepokojący thriller psychologiczny z bardzo dobrym punktem wyjścia.
Nie jest pozbawiony wad i nie wszystkie rozwiązania fabularne mnie przekonały, ale film potrafi utrzymać zainteresowanie i sprawia, że przez cały czas próbujemy razem z Christine poskładać jej życie z kawałków.
A kiedy wydaje nam się, że już wiemy, co się wydarzyło…
może się okazać, że właśnie zaczęliśmy się mylić.
Jeżeli lubicie filmy o pamięci, tajemnicach, utracie kontroli i bohaterach, którym trudno zaufać nawet wtedy, gdy mówią prawdę – warto go zobaczyć.
A Wy wolelibyście pamiętać absolutnie wszystko, nawet najgorsze wydarzenia, czy móc wymazać z pamięci to, co najbardziej boli?


Komentarze
Prześlij komentarz
Dziękuję za komentarz. Cieszę się, że zainteresował Cię mój artykuł. Pozdrawiam. Barbara Bereżańska