Rewia mody na cmentarzu oraz wyścig na znicze i kwiaty. O co chodzi w Wszystkich Świętych?

rewia mody na cmentarzu, cmentarny cyrk, najbardziej wypasiony znicz, Wszystkich Świętych, moda na cmentarzu, znicze na Wszystkich Świętych, dekoracje na grób, obłuda na cmentarzu, konsumpcjonizm na Wszystkich Świętych, sztuczne kwiaty na cmentarz.

Wszystkich Świętych. Dzień zadumy, wspomnień i modlitwy. Przynajmniej w teorii. W praktyce bywa, że 1 listopada zamienia się w wydarzenie, podczas którego spotykają się trzy konkurencyjne dyscypliny: rewia mody na cmentarzu, konkurs na najbardziej wypasiony znicz i mistrzostwa świata w obgadywaniu bliźnich.

Kto przyszedł w futrze? Kto założył za krótką spódnicę? Kto przyjechał nowym samochodem? Kto postawił chryzantemę za dwadzieścia złotych, a kto wydał na stroik tyle, że mógłby za to zrobić porządne zakupy na cały tydzień?

A przecież miało chodzić o pamięć o tych, których już z nami nie ma.

Rewia mody na cmentarzu – pokaz najnowszej kolekcji „Zaduma jesień–zima”

Pamiętam czasy, kiedy Wszystkich Świętych kojarzyło mi się z rodzinną atmosferą, ciepłem i pewną magią. Na grobach stały skromne znicze z gipsu i wosku, a zamiast imponujących kompozycji florystycznych wystarczały gałązki świerku i symboliczne chryzantemy.

Dzieci, jak to dzieci, potrafiły zainteresować się nawet zastygłym woskiem. Paluszki lądowały tam, gdzie nie powinny, a potem z tych palców trzeba było ściągać woskowe czapeczki. Nie było to może szczytem higieny, ale przynajmniej nikt nie organizował konferencji prasowej na temat tego, czy znicz pasuje do koloru nagrobka.

Dziś cmentarz potrafi przypominać wybieg dla modelek. Jesienne płaszcze, futra, panterka, perfekcyjnie ułożone fryzury, markowe torebki i buty, w których trudno byłoby przejść przez błotnistą alejkę bez ryzyka skręcenia kostki.

Nie mam nic przeciwko eleganckiemu ubieraniu się. Każdy może wyglądać tak, jak lubi. Problem zaczyna się wtedy, gdy strój przestaje być kwestią gustu, a staje się narzędziem społecznego rankingu.

Na cmentarzu też można przegrać modowo. Wystarczy, że sąsiadka ma lepszy płaszcz, kuzynka bardziej efektowny szal, a dawna koleżanka z pracy wygląda tak, jakby właśnie wróciła z paryskiego tygodnia mody.

I wtedy zamiast zastanawiać się nad przemijaniem, niektórzy analizują cudze stylizacje z dokładnością godną komisji egzaminacyjnej.

Czy naprawdę potrzebujemy jeszcze jednego wybiegu? Czy życie nie dostarcza nam wystarczająco dużo okazji do porównywania się z innymi?

Najbardziej wypasiony znicz – niech zmarły wie, że rodzina nie oszczędzała!

Kiedyś znicz był po prostu zniczem. Miał płonąć, symbolizować pamięć i dawać światło. Dziś wybór potrafi przypominać zakup samochodu: wielkość, kształt, kolor, materiał, dekoracje, czas palenia, a najlepiej jeszcze efekt specjalny.

Znicz klasyczny? Za skromny.

Znicz średniej wielkości? Może być, ale co ludzie powiedzą?

Znicz wielkości małego pomnika, z dekoracyjną obudową i wkładem na pół sezonu? O, teraz można rozmawiać!

Wyobrażam sobie, jak gdzieś na niebiańskiej centrali powstaje ranking:

– Kowalski przyniósł znicz za piętnaście złotych.

– Nowak za czterdzieści.

– A Wiśniewscy?

– Wiśniewscy postawili taki, że widać go z orbity.

– W takim razie pamięć o Wiśniewskich musi być wyjątkowo głęboka!

Oczywiście to tylko absurdalna wizja. Ale czy czasami sami nie zachowujemy się tak, jakby wielkość dekoracji świadczyła o sile uczuć?

Największy znicz nie oznacza największej miłości. Najdroższy stroik nie jest dowodem na najlepszą relację ze zmarłym. A jeśli ktoś nie ma pieniędzy na imponującą dekorację, nie znaczy to, że mniej pamięta.

Można przynieść jeden kwiat. Można zapalić mały znicz. Można stanąć przy grobie w zwyczajnym płaszczu i przez chwilę pomilczeć.

Nie trzeba kupować całej hurtowni dekoracji, żeby pokazać, że ktoś był dla nas ważny.

Plastikowe znicze kontra ekologia. Zero waste na co dzień, plastikowa twierdza na cmentarzu

Na co dzień uczymy się segregować odpady, ograniczać plastikowe opakowania i zabierać własne torby na zakupy. Coraz więcej mówi się o ekologii, ponownym wykorzystywaniu przedmiotów i ograniczaniu konsumpcji.

A potem przychodzi listopad i nagle niektórzy zapominają o wszystkich tych zasadach.

Na grobach pojawiają się sztuczne kwiaty, plastikowe ozdoby, foliowe opakowania i kolejne znicze. Część z nich po krótkim czasie trafia do odpadów. Inne leżą przez wiele miesięcy, blaknąc, pękając i tracąc resztki urody.

Nie oznacza to, że każdy sztuczny kwiat jest zły. Trwała dekoracja, której używamy przez wiele lat, może mieć więcej sensu niż kupowanie co sezon kolejnych ozdób. Problemem jest raczej nadmiar i traktowanie cmentarza jak miejsca, w którym trzeba bez końca udowadniać swoją hojność.

Może zamiast kupować trzeci stroik, warto wykorzystać ten, który wciąż wygląda dobrze? Może wystarczy jedna chryzantema zamiast pięciu? A może zamiast kolejnej plastikowej kompozycji lepiej wybrać prostą dekorację, którą można wykorzystać ponownie?

Nie chodzi o to, żeby wszystkim narzucić jeden styl. Chodzi o zwykły rozsądek.

Ekologia nie powinna obowiązywać tylko wtedy, gdy akurat nie wypada kupować kolejnego znicza.

Ile kosztuje pamięć o zmarłych? Chryzantema za 20 złotych czy kompozycja za kilkaset?

Żyjemy w czasach, w których wiele osób liczy każdy grosz. Rosną koszty życia, rachunki potrafią przyprawić o zawrót głowy, a zakupy spożywcze coraz częściej wymagają planowania.

Mimo to w okresie Wszystkich Świętych niektórzy wydają na dekoracje znacznie więcej, niż początkowo zamierzali.

Jedna chryzantema. Druga, bo pierwsza wygląda zbyt skromnie. Stroik, bo bez stroika jakoś pusto. Nowy znicz, ponieważ zeszłoroczny nie pasuje do reszty. Do tego ozdobne kamyki, wstążka i jeszcze jeden lampion.

W pewnym momencie można odnieść wrażenie, że nie dekorujemy już grobu, lecz realizujemy projekt inwestycyjny pod nazwą „Nie dam się wyprzedzić rodzinie”.

A przecież można inaczej.

Można ustalić z rodziną, że kupujemy wspólną kompozycję. Można wybrać jedną piękną chryzantemę. Można wykorzystać czysty, niezniszczony znicz z poprzedniego roku.

Oszczędność nie jest brakiem szacunku. Nie każdy ma taką samą sytuację finansową, a wydawanie pieniędzy ponad możliwości tylko po to, żeby dobrze wypaść przed innymi, nie jest żadnym obowiązkiem.

Pamięć o bliskich nie powinna być luksusem dostępnym wyłącznie dla osób z grubym portfelem.

Cmentarny cyrk, czyli kto kogo obgada przed wyjściem z alejki

Najbardziej zadziwiające w całym tym widowisku nie są nawet znicze ani stroje. Najbardziej zadziwiające jest to, jak łatwo miejsce pamięci staje się miejscem oceniania żyjących.

Kto przyjechał z kim? Kto nie przyjechał wcale? Kto po rozwodzie ma nowego partnera? Kto nie rozmawia z rodziną? Kto nie przyniósł kwiatów? Kto przyniósł za mało?

Czasem wystarczy pięć minut, żeby przy grobie jednej osoby omówić życie połowy rodziny.

Niektórzy potrafią zorganizować z tego prawdziwy maraton plotkarski. Znicze płoną, chryzantemy stoją, a języki pracują na najwyższych obrotach.

I tu pojawia się pytanie: czy naprawdę tak trudno przeżyć jeden dzień bez wydawania wyroków na innych?

Nie znamy całej historii człowieka, którego oceniamy. Nie wiemy, z czym się zmaga, dlaczego podjął takie decyzje, jakie ma problemy ani co wydarzyło się w jego życiu.

Może ktoś nie przyszedł na cmentarz, bo jest chory. Może nie ma pieniędzy na kwiaty. Może jego relacja z rodziną była trudna. Może pamięta o zmarłym na swój sposób, bez publicznych gestów.

Nie każdy ma obowiązek udowadniać swoją żałobę przed komisją sąsiedzką.

Wszystkich Świętych a obłuda – czy dekoracje zastąpią dobre relacje?

Nie chcę nikomu odbierać prawa do pięknych kwiatów, eleganckiego ubrania ani efektownego znicza. Jeśli ktoś lubi dekorować groby i ma na to środki, niech robi to z przyjemnością.

Niepokoi mnie coś innego: sytuacja, w której zewnętrzne gesty stają się ważniejsze od tego, jak traktujemy ludzi za życia.

Można postawić na grobie ogromny stroik, a przez lata nie znaleźć czasu na rozmowę z bliską osobą. Można zapalić dziesięć zniczy, a na co dzień nie umieć powiedzieć komuś dobrego słowa. Można publicznie mówić o wartościach, a prywatnie upokarzać innych.

I odwrotnie: można przynieść jeden skromny kwiat, nie urządzać pokazów i naprawdę tęsknić.

Nie jestem w stanie zmierzyć czyjejś miłości liczbą zniczy. Nie mam też zamiaru rozstrzygać, kto przeżywa żałobę właściwie. Każdy człowiek ma własną historię i własny sposób radzenia sobie ze stratą.

Warto jednak pamiętać, że szacunek dla zmarłych nie powinien odbywać się kosztem braku szacunku dla żyjących.

Jeśli 1 listopada potrafimy pomodlić się za zmarłych, może warto też powstrzymać się od obgadywania ich rodzin? Jeśli wspominamy dobro, które ktoś po sobie zostawił, może sami spróbujmy zostawić po sobie trochę dobra?

To byłoby znacznie cenniejsze niż najdroższa dekoracja.

Jak przeżyć Wszystkich Świętych po swojemu i nie brać udziału w cmentarnym wyścigu?

Nie musimy rezygnować z tradycji, żeby uwolnić się od presji otoczenia. Możemy odwiedzić groby bliskich, zapalić znicz, postawić kwiaty i spędzić ten dzień w zgodzie z własnymi wartościami.

Kilka prostych zasad może pomóc:

  • Kup tyle, ile naprawdę potrzebujesz. Nie musisz dorównywać dekoracjom innych rodzin.

  • Wybierz trwałe rozwiązania. Znicze i stroiki nadające się do ponownego wykorzystania mogą ograniczyć odpady.

  • Nie oceniaj cudzych wyborów. Nie wiesz, z czego wynikają.

  • Nie porównuj żałoby. Każdy przeżywa stratę inaczej.

  • Poświęć chwilę na wspomnienia. Przypomnij sobie coś dobrego o osobie, którą odwiedzasz.

  • Zadbaj o relacje z żyjącymi. Czasami telefon, rozmowa lub pomoc znaczą więcej niż najbardziej efektowna dekoracja.

A jeśli ktoś skomentuje, że Twój znicz jest za mały, kwiatów za mało, a płaszcz niemodny? Cóż, zawsze możesz pomyśleć, że przynajmniej nie musisz wracać do domu z nagrodą za najbardziej spektakularną stylizację alejki.

Polski cmentarny cyrk – refleksja na koniec

Wszystkich Świętych nie musi być konkursem. Nie musi być pokazem mody, licytacją na znicze ani rodzinnym zebraniem poświęconym cudzym błędom.

Może być dniem ciszy. Wspomnieniem. Chwilą, w której zamiast patrzeć na cudzy płaszcz, spojrzymy na własne życie. Zamiast liczyć kwiaty na sąsiednim grobie, przypomnimy sobie osobę, za którą tęsknimy.

Niech każdy przynosi takie kwiaty, jakie chce. Niech zapala takie znicze, na jakie go stać. Niech ubiera się elegancko albo zwyczajnie. Niech przeżywa ten dzień po swojemu.

Tylko może zostawmy na boku ranking najdroższych dekoracji i konkurs na najbardziej udane obgadywanie rodziny.

Bo jeśli po wyjściu z cmentarza pamiętamy przede wszystkim to, kto miał większy znicz, lepszy płaszcz i droższy stroik, to być może właśnie przegapiliśmy najważniejsze.


A Ty? Czy zdarzyło Ci się zauważyć, że Wszystkich Świętych zamienia się czasem w rewię mody na cmentarzu i konkurs na najbardziej wypasiony znicz? A może wolisz skromne dekoracje i spokojną zadumę? Podziel się swoją opinią w komentarzu.

Komentarze