Nikt nie rodzi się z przekonaniem, że jest niewystarczający. Nie przychodzimy na świat myśląc, że jesteśmy za mało zdolni, za mało inteligentni czy za mało wartościowi. Tego uczymy się później. Najczęściej od ludzi, którzy nas wychowują, oceniają lub mają wpływ na nasze życie.
Przez lata patrzymy na siebie oczami innych. Jeśli widzą w nas potencjał, rośniemy. Jeśli widzą głównie błędy, zaczynamy wierzyć, że właśnie nimi jesteśmy. Problem polega na tym, że wielu ludzi nigdy nie dostrzega w drugim człowieku jego wyjątkowości. Nie dlatego, że jej nie ma, ale dlatego, że sami nie potrafią jej zobaczyć.
Lustro, które tworzą inni ludzie
Dziecko poznaje siebie poprzez reakcje otoczenia.
Jeśli słyszy:
- „Świetnie sobie poradziłaś.”
- „Masz talent.”
- „Jestem z Ciebie dumny.”
buduje poczucie własnej wartości.
Jeśli natomiast częściej słyszy:
- „Mogło być lepiej.”
- „Nie przesadzaj.”
- „Inni są zdolniejsi.”
- „Nie wychylaj się.”
zaczyna tworzyć zupełnie inny obraz samego siebie.
Z czasem cudze opinie stają się naszym wewnętrznym głosem. I nawet gdy osoby, które je wypowiadały, dawno znikną z naszego życia, ich słowa nadal mogą mieszkać w naszej głowie.
Nie każdy rodzic potrafi dostrzec potencjał dziecka
To trudna prawda.
Wielu rodziców kocha swoje dzieci, ale nie zawsze potrafi zobaczyć ich indywidualność.
Czasami są zbyt zajęci codziennymi problemami. Czasami sami dorastali bez wsparcia i nie wiedzą, jak je okazywać. Bywa też, że oceniają dziecko przez pryzmat własnych niespełnionych marzeń lub lęków.
Dziecko słyszy wtedy:
„Po co ci to?”
„Nie utrzymasz się z tego.”
„To nie jest dla takich ludzi jak my.”
W rzeczywistości nie są to fakty. To jedynie ograniczenia osoby, która je wypowiada.
Gdy przez lata próbujesz zasłużyć na uznanie
Wiele osób w dorosłym życiu nadal próbuje zdobyć akceptację, której zabrakło im w dzieciństwie.
Pracują ponad siły.
Starają się być idealne.
Pomagają wszystkim wokół.
Spełniają oczekiwania innych.
A wszystko po to, by w końcu usłyszeć:
„Jesteś wystarczająca.”
Problem polega na tym, że głód uznania rzadko daje się nasycić opiniami innych ludzi. Zawsze znajdzie się ktoś, kto uzna, że mogłaś zrobić więcej.
Najbardziej bolesna forma niewidzialności
Nie zawsze ranią nas ostre słowa. Czasami bardziej boli brak zainteresowania.
Brak pytania o marzenia.
Brak ciekawości.
Brak wiary.
Wiele osób nie słyszało, że są beznadziejne. One po prostu nigdy nie usłyszały, że są wyjątkowe. Dorastały w poczuciu, że są zwyczajne, przeciętne i niewarte większej uwagi. To cichy rodzaj zranienia, który często ujawnia się dopiero po latach.
Ilu utalentowanych ludzi nigdy nie rozwinęło skrzydeł?
Trudno policzyć.
Ile osób porzuciło talent muzyczny, bo ktoś powiedział, że to strata czasu?
Ile kobiet zrezygnowało z marzeń, ponieważ usłyszało, że powinny skupić się na obowiązkach?
Ilu ludzi nigdy nie założyło firmy, nie napisało książki, nie zmieniło zawodu ani nie wyjechało w świat, ponieważ uwierzyli, że nie są wystarczająco dobrzy?
Największą tragedią nie jest brak talentu. Największą tragedią jest talent, który nigdy nie dostał szansy, by się rozwinąć.
Dlaczego inni nie widzą w nas tego, co wyjątkowe?
Ponieważ ludzie patrzą przez własne filtry.
Ktoś, kto sam nie wierzy w siebie, może nie wierzyć również w Ciebie.
Ktoś, kto boi się zmian, będzie zniechęcał Cię do ryzyka.
Ktoś, kto nigdy nie realizował marzeń, może uważać, że marzenia są naiwne.
To nie znaczy, że mają rację.
To znaczy jedynie, że patrzą na świat przez własne doświadczenia.
Moment przebudzenia
W życiu wielu osób przychodzi chwila, gdy zaczynają zadawać sobie pytania:
- Czy naprawdę jestem taka, jak mówili inni?
- Czy te wszystkie ograniczenia należą do mnie?
- Czy to moje marzenia, czy cudze oczekiwania?
To często początek ogromnej zmiany. Nagle okazuje się, że można mieć własne zdanie o sobie. Można odkryć talenty, które przez lata były ukryte. Można zacząć budować życie zgodne ze sobą, a nie z wyobrażeniami innych ludzi.
Jak odzyskać własny obraz siebie?
Przestań traktować cudze opinie jak wyroki
Opinia to nie fakt. To jedynie punkt widzenia konkretnej osoby.
Zwróć uwagę na to, co przychodzi Ci naturalnie
Niektóre Twoje mocne strony mogą wydawać Ci się zwyczajne właśnie dlatego, że są dla Ciebie łatwe.
Doceniaj własną drogę
Nie musisz być najlepsza na świecie, by być wartościowa.
Pozwól sobie na nowe doświadczenia
Czasami dopiero w dorosłym życiu odkrywamy, kim naprawdę jesteśmy.
Być może nigdy nie zobaczyli w Tobie tego, co najcenniejsze
Nie każdy człowiek ma dar dostrzegania potencjału innych. Nie każdy nauczyciel, rodzic, partner czy przełożony potrafi zauważyć wyjątkowość drugiego człowieka. Ale ich ślepota nie jest dowodem na Twój brak wartości.
To, że ktoś nie dostrzegł w Tobie niczego szczególnego, nie oznacza, że niczego szczególnego w Tobie nie było. Być może przez lata próbowałaś zobaczyć siebie oczami innych. A może najwyższy czas spojrzeć na siebie własnymi oczami i odkryć, że jesteś kimś znacznie więcej niż sumą cudzych opinii.
Czy pamiętasz słowa, które usłyszałaś w dzieciństwie i które wpłynęły na to, jak postrzegasz siebie dzisiaj? A może dopiero po latach odkryłaś, że jesteś zupełnie inną osobą, niż widzieli Cię inni?
Komentarze
Prześlij komentarz
Dziękuję za komentarz. Cieszę się, że zainteresował Cię mój artykuł. Pozdrawiam. Barbara Bereżańska