Przez ostatnie dekady miliony Polaków wyjechały za granicę w poszukiwaniu lepszego życia. Wielu osiągnęło stabilizację i finansowy spokój, ale z czasem zaczęło tęsknić za czymś, czego nie da się kupić – za domem, rodziną i poczuciem przynależności. Dlaczego jedni po powrocie odnajdują szczęście, a inni po kilku miesiącach znów wyjeżdżają? Oto historia o emigracji, tęsknocie i poszukiwaniu swojego miejsca.
Wyjechaliśmy za lepszym życiem. Ale czy tylko pieniądze decydują o szczęściu?
Przez ostatnie dekady miliony Polaków wyjechały do pracy za granicę. Niemcy, Wielka Brytania, Holandia, Norwegia, Szwajcaria czy Irlandia stały się dla wielu drugim domem. Wyjeżdżaliśmy z różnych powodów – brak pracy, niskie zarobki, chęć zapewnienia rodzinie lepszej przyszłości czy zwykła ciekawość świata.
Wielu z nas osiągnęło to, po co wyjechało. Stabilne zatrudnienie, wyższe zarobki, własny samochód, oszczędności, spokojniejsze życie i poczucie bezpieczeństwa.
A jednak... po kilku, kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu latach zaczęło czegoś brakować.
To uczucie trudno opisać. Nie chodzi o pieniądze. Nie chodzi nawet o pracę. To jakaś wewnętrzna tęsknota za miejscem, z którego pochodzimy.
Korzeni nie da się tak po prostu przesadzić
Są ludzie, którzy doskonale odnajdują się na emigracji i już nigdy nie chcą wracać. Ale są też tacy, którzy mimo dobrego życia za granicą nigdy nie poczuli, że naprawdę tam należą.
Brakuje rodzinnych spotkań.
Brakuje znajomych ulic.
Brakuje zapachu lasu, polskich świąt, rozmów z sąsiadami, spontanicznych odwiedzin rodziny.
Brakuje mentalności ludzi, którą – nawet jeśli czasem krytykujemy – po prostu rozumiemy.
Czasem tęsknimy nawet za czymś, czego nie potrafimy nazwać.
Jest w nas jakaś pustka.
I wydaje nam się, że wystarczy wrócić do Polski, aby wszystko znów było na swoim miejscu.
Coraz więcej Polaków wraca
W ostatnich latach można zauważyć coraz więcej historii osób, które postanowiły wrócić do kraju. Co ciekawe, wracają również ludzie urodzeni już za granicą. Rodzice wyjeżdżali z myślą, że ich dzieci będą miały łatwiejsze życie. A jednak dorosłe dzieci coraz częściej wybierają Polskę.
Niektórzy mówią:
"Dopiero tutaj poczułem, że jestem u siebie."
"Po raz pierwszy mam poczucie, że nie jestem obcym."
"Nie zamieniłabym już tego na żadne pieniądze."
Takie historie dodają odwagi kolejnym emigrantom. I właśnie wtedy pojawia się marzenie:
Może ja też powinienem wrócić?
A potem przychodzi zderzenie ze ścianą...
Internet pełen jest również zupełnie innych historii.
"Wróciłam do Polski. Wytrzymałam rok i znowu wyjechałam do Szwajcarii."
"Byłem trzy miesiące i wróciłem na Wyspy. Nawet jako bezdomny żyję tam spokojniej niż w Polsce."
"Mówili, że w Polsce jest już tak dobrze. Wróciłam. Ceny wyższe niż za granicą, a zarobki kilka razy niższe."
Dlaczego tak się dzieje? Czy oznacza to, że decyzja o powrocie była błędem?
Niekoniecznie.
Tęsknota jest normalna. Szok po powrocie również.
Lata spędzone za granicą zmieniają człowieka.
- Przyzwyczajamy się do określonego standardu życia.
- Do sprawnie działających urzędów.
- Do większego poczucia bezpieczeństwa.
- Do przewidywalności.
- Do tego, że system w pewnym stopniu działa dla obywatela.
Kiedy wracamy do Polski, okazuje się, że wiele rzeczy wygląda inaczej. Niekoniecznie gorzej. Po prostu inaczej. I właśnie ten kontrast bywa najbardziej bolesny.
Trudniej nie zawsze znaczy gorzej
To chyba najważniejsza rzecz, jakiej nauczyła mnie emigracja.
Tak.
- W Polsce często jest trudniej.
- Więcej formalności.
- Więcej niepewności.
- Niższe zarobki.
- Mniej finansowego komfortu.
Ale trudniej nie zawsze oznacza gorzej.
Bo są rzeczy, których nie kupi się za żadne pieniądze.
- Poczucie bycia u siebie.
- Bliskość rodziny.
- Znajomy język.
- Znane zwyczaje.
- Świadomość, że właśnie tutaj są nasze korzenie.
Samo marzenie o powrocie nie wystarczy
Moim zdaniem największym błędem jest powrót bez planu.
Paradoksalnie za granicę często wyjeżdżamy właśnie bez planu. Jedziemy. Szukamy pracy. Pierwsze tygodnie bywają trudne. A później jakoś się układa. System sprzyja temu, żeby człowiek stanął na nogi.
Z powrotem do Polski jest odwrotnie. Tutaj plan jest absolutnie konieczny.
- Praca.
- Mieszkanie.
- Finanse.
- Perspektywy rozwoju.
To wszystko warto przeanalizować jeszcze przed powrotem.
Ja przygotowywałam się przez wiele lat
Przez cały okres pracy za granicą regularnie obserwowałam polski rynek pracy.
- Czytałam ogłoszenia.
- Wysyłałam aplikacje.
- Sprawdzałam, jakie są wymagania.
- Jakie są zarobki.
- Jak zmieniają się możliwości dla osób z moim doświadczeniem.
Przez długi czas odpowiedź była jedna.
Nie opłacało mi się wracać.
Chciałam. Bardzo chciałam.
Ale rozsądek mówił coś innego.
I czekałam.
W końcu przyszedł właściwy moment
Po latach sytuacja zaczęła się zmieniać.
- Moje doświadczenie zawodowe i życiowe.
- Osiągnięcia.
- Większa pewność siebie.
- Wiara, że życie w Polsce na odpowiednim poziomie jest dla mnie możliwe.
- Znajomość języka.
- Rosnące wynagrodzenia.
- Liczne oferty pracy.
- Możliwość pracy zdalnej.
To wszystko sprawiło, że zobaczyłam realną szansę na życie w Polsce na poziomie, który sama sobie wyznaczyłam.
Nie udało się od razu.
Pierwsza próba... Druga... Trzecia...
Kilka razy wracałam z podkulonym ogonem do pracy za granicą. Ale nie poddałam się. Bo wiedziałam, czego chcę.
W wieku dwudziestu lat marzyłam o Niemczech. Po czterdziestce marzyłam już tylko o Polsce
To chyba największa zmiana.
Kiedy byłam młoda, chciałam żyć i pracować w Niemczech. Dzisiaj wiem, że chcę zestarzeć się w Polsce.
Czy żałuję emigracji?
Absolutnie nie. To był jeden z najważniejszych etapów mojego życia. Nauczył mnie pokory i pracowitości. Poznałam wspaniałych ludzi, dzięki którym uwierzyłam w siebie. Inni sprawili, że musiałam nauczyć się walczyć o swoje. Zdobyłam bezcenne doświadczenie życiowe. Zobaczyłam, jak funkcjonuje państwo, które daje obywatelowi poczucie bezpieczeństwa. Tam naprawdę, jeśli żyje się zgodnie z zasadami, system cię nie zostawi.
I bardzo to doceniam.
Czy jestem dziś szczęśliwa?
Tak.
Czy wszystko jest idealnie?
Nie.
Ale wiem jedno.
Jestem dokładnie tam, gdzie chcę być.
Mam świadomość, że życie nie układa się z dnia na dzień. Najważniejsze jest to, aby być na właściwej drodze. Reszta przychodzi z czasem.
Emigracja daje jeszcze jedną ogromną przewagę
Osoby, które nigdy nie pracowały za granicą, często nie wiedzą, że można żyć inaczej. Przyzwyczajają się do tego, co mają.
- Do najniższej krajowej.
- Do ciągłego liczenia pieniędzy.
- Do przekonania, że "tak już musi być".
Ty już wiesz, że nie musi. Widziałeś świat. Wiesz, że można żyć spokojniej. Lepiej. Godniej. I właśnie tę wiedzę warto wykorzystać. Nie po to, żeby narzekać na Polskę, ale po to, by próbować budować tutaj podobny standard życia.
To nie zawsze jest łatwe, ale często jest możliwe.
Powrót to nie koniec drogi. To początek nowego etapu
Nie każdy powinien wracać.
Nie każdy odnajdzie szczęście w Polsce.
Tak samo jak nie każdy odnajdzie je za granicą.
Najważniejsze jest jedno – podejmować decyzje świadomie, a nie pod wpływem chwilowych emocji czy tęsknoty. Tęsknota jest piękna, ale rachunki płaci się z czegoś zupełnie innego. Jeśli jednak masz plan, cierpliwość i wiesz, czego naprawdę chcesz, powrót może okazać się najlepszą decyzją w życiu. – Nie dlatego, że w Polsce jest łatwiej, ale dlatego, że czasem łatwiej wcale nie znaczy lepiej.
A jaka jest Twoja historia?
Czy nadal mieszkasz za granicą?
A może wróciłeś do Polski po wielu latach i nie żałujesz swojej decyzji?
Czy próbowałeś wrócić, ale po kilku miesiącach ponownie wyjechałeś?
Podziel się swoją historią w komentarzu. Być może właśnie Twoje doświadczenie pomoże komuś podjąć jedną z najważniejszych decyzji w życiu.
Komentarze
Prześlij komentarz
Dziękuję za komentarz. Cieszę się, że zainteresował Cię mój artykuł. Pozdrawiam. Barbara Bereżańska